ben susuyordum ve akşam tüm gevezeliğiyle kırıyordu önümde; su dolu sürahimi
ben suçlanıyordum, haberler ak be ak insanların yurdu elbet
ben demeyi unutalı beri uslandım sandım, halbuki hayret;
tek gerçeğim olmasa, yaşamayı bırakmak üzerine bir sanat icat ederdim
jartiyer, jelatin, jeton(delikli)
öyle kutsal ve öyle mukaddes seviyor insanlar seni
ben mi?
ben sade, suskun, suçlu savıyorum bu duyguyu
olur da incinirsin, hele ben
incitirim, ilmeğini geçirmeden önce hayatıma
diye.
hepimiz tanrıcılık oynadık
ölmedik hiçbirimiz
yol vardı, iz vardı da
çay bardağını tutamazdık sıcağından
kırıp dökmekte başarımızı kullandık da nihayet
dudak payını sevgiliye bırakmayanlar tuttu ucundan, bu günahın.
küçük dağları oluruna bıraktık
köpeğimiz askı’yı olur olmaz çiş molalarında unuttuk
inandım böyle şehvetli kanıtlardan birine
hem birimiz tanrıydı gerçekten
adına, kadın dedik
ve biz kulları onun;
öptük yamaçlarından
gökyüzünden öptük
dahası rüzgarından bile,
incinir korkusuyla sakındık onu.
…
sonra
sevmeler resmi dairelerde sürerken
bir tanrı, bürokrasiyi yok etti.
=
-seyyar
